Saga Kjötsúpuhátíðarinnar

Kveikjan að sameiginlegri bæjarhátíð

Hátíðin okkar góða bar upphaflega nafnið Hausthátíð og var fyrst haldin á Hvolsvelli árið 2006. Hugmyndin kviknaði hjá Árnýju Hrund, sem sá fyrir sér hversu gaman það væri að koma á fót sameiginlegri bæjarhátíð fyrir sveitarfélagið okkar. Hún tók upp símann og ræddi við Ísólf Gylfa Pálmason, þáverandi sveitarstjóra. Hann tók vel í erindið og þar með fór boltinn að rúlla.

Fljótlega hóaði Árný saman hópi fólks sem var tilbúið að taka þátt í verkefninu. Í upphaflega teyminu voru, auk hennar, þau Siggi Jóns, Guðrún Ósk Birgisdóttir, Þorsteinn Jónsson, Úlfar Albertsson, Jónína Kristjánsdóttir, Hlynur Theodórsson og Ásta Halla. Fleiri bættust fljótt við enda sýndi samfélagið þegar í stað vilja til að leggja hönd á plóg.

Markaður og heimatilbúin súpa í Sögusetrinu

Fyrsta árið fengu skipuleggjendur aðstöðu í öðrum enda Sögusetursins, þar sem þá var geymsla fyrir ýmsan varning. Hópurinn tók til hendinni, nýtti það sem hægt var og setti upp sölubása. Fólk mætti til að selja vörur sínar og úr varð mjög líflegur markaður.

Til sýnis voru ýmis tæki og tól úr sveitinni og húsdýr glöddu gesti. Einnig var boðið upp á bændaþrautir, skemmtiatriði og fjölbreyttar uppákomur. Kjötsúpan var að sjálfsögðu elduð frá grunni á staðnum; grænmetið kom frá Hallgeirsey og kjötið var fengið frá SS.

Fyrsta hátíðin fór fram á einum degi og var markmiðið að halda kostnaði í lágmarki. Raunin varð sú að hún kostaði mjög lítið, því allt byggðist verkefnið á dugnaði, sjálfboðavinnu og góðum samstarfsvilja bæjarbúa. Dagurinn heppnaðist vel og hátíðin tók að vaxa á næstu árum.

Stærri í sniðum og tilkoma Súpuröltsins

Um þriðja árið var hátíðin flutt í miðbraggann. Þar þurfti aftur að rýma til og gera klárt fyrir gesti. Búið var til svið, sölubásar settir upp og sætum komið fyrir. Skemmtidagskráin varð um leið viðameiri; Ingibjörg Erlings stjórnaði til að mynda söngatriðum, auk þess sem ýmislegt annað bættist við.

Nokkrum árum eftir að hátíðin hófst kynnti Gunnhildur Jónsdóttir þá áhugaverðu hugmynd að fólk gæti boðið upp á súpu heima hjá sér. Hún hrinti hugmyndinni í framkvæmd og úr varð Súpuröltið, sem er í dag einn af hornsteinum hátíðarinnar.

Þegar Þuríður Aradóttir, markaðs- og kynningarfulltrúi sveitarfélagsins, kom að verkefninu urðu sömuleiðis jákvæðar breytingar. Hún kom inn í skipulagið um þriðja árið og tók smám saman meira utan um framkvæmdina. Það var mjög kærkomið, enda hafði undirbúningurinn fram að því nánast eingöngu hvílt á herðum sjálfboðaliða.

Litaskiptar götur og samfélagsandinn

Á þessum tíma urðu einnig til hinar þekktu litaskiptu götur. Metnaður íbúa var mikill; fólk lagði á sig mikla vinnu og nýtti hugmyndaflugið til hins ýtrasta til að skreyta hús og garða. Þetta skóp þá góðu og hlýlegu stemningu sem einkennir hátíðina enn í dag.

Frá þessum fyrstu árum hefur hátíðin haldið áfram að stækka. Umfang hennar í dag er orðið allt annað en stefnan er ávallt sú að bjóða upp á fjölbreytta dagskrá sem er að stærstum hluta ókeypis fyrir okkar gesti.

Að lokum er við hæfi að vitna í orð Árnýjar sjálfrar, sem draga vel saman kjarnann í því sem Kjötsúpuhátíðin snýst um: